Biografie
Dat ik profvoetballer ben geworden
heeft veel met toeval te maken. Ik was als klein jongetje helemaal niet
geïnteresseerd in voetbal. Ik vond motorcross veel leuker. Mijn vader
ging regelmatig naar races toe met een aantal vrienden en ik mocht dan
mee. Ik had zelf ook een kleine motor. Fantastisch vond ik het, het was
mijn passie van jongs af aan. Tot er op een dag werd aangebeld. Een
voetbaltrainer van de club Blauberg zocht spelers voor zijn team. Of ik
daar niet wilde komen voetballen? Ik was vrij groot en hij kon me wel
gebruiken, zei hij. Ik ben gegaan en ben nooit meer gestopt met
voetbal. Wat als die man nooit had aangebeld? Het zou me niet hebben
verbaasd als ik dan nooit was gaan voetballen. Een merkwaardige gang
van zaken…
Voetbal was me op het lijf geschreven. Ik verkoos het al snel boven
motorcross. Ik had aanleg en scoorde aan de lopende band. Ik was een
kop groter dan mijn medespelers en stoomde als libero in één keer
richting het doel. Ik scoorde tussen de zestig en zeventig doelpunten
per seizoen. Uiteindelijk speelde ik twee jaar bij Blauberg, waarna
Lierse SK me polste om daar te komen spelen. Ik was inmiddels al in de
spits geposteerd, aangezien ik daar het best tot mijn recht kwam.
Ik heb de rest van mijn jeugd bij Lierse gespeeld. Ik denk dat mijn
ouders, Monique en Eddy, in die tijd twee auto’s versleten hebben. Vaak
nam mijn moeder iets eerder vrij om mij naar Lierse te brengen. Dat was
ongeveer driekwartier rijden. Daarna reed zij terug en haalde mijn
vader me ’s avonds weer op. Hoe ouder ik werd, hoe groter de belasting
werd voor mijn vader en moeder. Het begon met drie keer trainen, maar
op een bepaald moment was het vijf keer. Ze hebben er altijd alle tijd
ingestoken. Zonder hen had ik nu nooit bij Feyenoord rondgelopen.
Het ging goed met me en toen ik een jaar of vijftien was begon ik
echt te geloven in een carrière als profvoetballer. Dat was op het
moment dat ik steeds dichterbij het eerste kwam. Marcel Vets is in die
tijd erg belangrijk voor me geweest. Hij heeft ongeveer vijftig of
zestig jeugdspelers de stap laten maken naar het eerste. Hij heeft me
goed begeleid. Op zestienjarige leeftijd was het zover, ik mocht mijn
debuut maken in het eerste elftal.
Ik mocht twee keer invallen
waarna de Super Cup op het programma stond. Lierse had de beker
gewonnen en mocht het opnemen tegen landskampioen Racing Genk. We
speelden in Genk voor dertigduizend toeschouwers. Ik had dat nog nooit
meegemaakt, alleen daarom was het al onvergetelijk. Een kwartier voor
tijd mocht ik invallen. Wat toen gebeurde, zie ik nog steeds als het
hoogtepunt van mijn carrière. Ik scoorde twee keer – het hadden er
zelfs drie kunnen zijn – en we wonnen de Super Cup met 1-3. Wat een
start… En ik moest nog zeventien jaar worden. Ik denk er nog steeds met
trots aan terug.
Ik ben geen jongen die snel gaat zweven en ook daarna bleef ik met
beide benen op de grond. Toch kreeg ik het al snel moeilijk. Ik brak
razendsnel door, maar daarna kwam de onvermijdelijke terugval. Ik dacht
dat alles vanzelf ging, maar dat bleek niet zo te zijn. Op die momenten
moet je als jonge speler goed begeleid worden en niet aan je lot worden
overgelaten. Het heeft een jaar lang geduurd, een vervelende periode,
waarin ik afvroeg waarom sommige dingen niet meer lukten. Achteraf
gezien was het wel leerzaam. Ik kwam uit het dal en heb uiteindelijk
vijf jaar ervaring opgedaan op het hoogste niveau in België. Tijdens
mijn laatste seizoen stond ik met Aroune Koné in de spits. We waren een
goed aanvalsduo. Hij maakte er tien, ik scoorde zelfs zestien keer.
Ik speelde op dat moment dertien jaar bij Lierse en had zin in een
nieuw avontuur. Ik wilde wel naar een Belgische topclub, maar het werd
nooit serieus. De competitie begon weer en na vier wedstrijden had ik
de hoop op een transfer wel opgegeven. Lierse verkeerde echter in zwaar
financieel weer en was erbij gebaat mij te verkopen. Op de dag dat de
transfermarkt sloot, kwam het rond. Ik vertrok naar Nederland, waar AZ
me als nieuwe aankoop presenteerde.
Tijdens interviews werd me vaak gevraagd waarom ik die stap zette.
AZ was laag geëindigd het seizoen ervoor, speelde in een klein stadion
en was in België bij veel mensen onbekend. Ik kon alleen maar zeggen
dat het gesprek met technisch directeur Martin van Geel me een goed
gevoel had gegeven. AZ wilde omhoog en ik had er vanaf het eerste
moment vertrouwen in dat het niet zomaar een kreet was.
De keuze pakte fantastisch uit. In drie jaar tijd hebben we drie
keer Europees voetbal gehaald, hebben we volgens velen het mooiste
voetbal van Nederland gespeeld en bereikten we de halve finale van de
UEFA Cup. Dat was laatste was tegelijkertijd ook een dieptepunt, want
het doet nog steeds pijn als ik terugdenk aan de uitschakeling door
Sporting Lissabon in de laatste minuut van de halve finale. Vervelend
was ook dat PSV in die jaren ongelooflijk sterk presteerde, waardoor we
net tekort kwamen om de titel binnen te halen.
Als voetballer ontwikkelde ik me goed, al ging niet alles over
rozen. Na anderhalf jaar werd me in de winterstop verweten dat ik te
weinig scoorde. Ik belandde uiteindelijk nog op de bank, wat ik nooit
zo goed heb begrepen. Mijn pech was dat de nieuwe trainer Louis van
Gaal het seizoen erop voortborduurde op de ploeg die de competitie was
geëindigd. In de spits waren de aangekochte spitsen Arveladze en
Koevermans eerste keus. Ik moest me op de linksbuitenpositie richten.
Daar moest ik aan wennen. Kenneth Perez deed het fantastisch op die
plek. Ik kreeg dan nog een kwartier de tijd om het te laten zien. Dat
was lastig.
De situatie veranderde toen Barry van Galen vlak voor de winterstop
een lange schorsing kreeg opgelegd. Perez verhuisde naar ‘10’ en ik
kwam als linksbuiten te spelen. Ik ben daar in de hele tweede
competitiehelft blijven spelen en het ging goed. AZ bood me een nieuw
contract aan, maar door die voorvallen was mijn gevoel niet helemaal
goed. Mij werd verteld dat ik de nummer één was voor de linkerkant,
maar ik was er niet honderd procent van overtuigd. Als het vertrouwen
onvoldoende is, moet je het niet doen. Mijn contract liep nog één jaar
door. AZ kon me verkopen of mijn contract laten uitdienen. Ze kozen
voor het eerste. Dat Feyenoord interesse had, hoorde ik pas nadat ik AZ
vertelde niet bij te willen tekenen. Toen besefte ik helemaal dat ik
een goede beslissing had genomen.
Als Feyenoord komt, twijfel
je niet. We zijn met AZ boven Feyenoord geëindigd en op het sportieve
vlak kan je misschien niet spreken van een stap voorwaarts, al is het
ook zeker geen stap achteruit. Als jongetje droomde ik ervan voor een
club als deze te spelen. Bij AZ staan er honderd of tweehonderd man bij
de eerste training, hier waren het er zesduizend. Bij elke training
staan er veel mensen, heel de stad ademt Feyenoord. Ik speel nu bij een
topclub, waar een nieuwe druk komt kijken. Wat dat betreft is dit een
stap voorwaarts in mijn carrière. Deze club heeft in heel Europa
aanzien, het is een eer om daar voor uit te komen.
De maand juni was daarmee fantastisch. Ik had het zelf niet beter
kunnen plannen. Op 3 juni trouwde ik met Nathalie en kort erna kwam
mijn transfer rond, waarna ik meteen op vakantie ging. Het leek wel
alsof ik in een droom leefde.
Ik ben gehaald als linksbuiten. Vorig seizoen had ik er nog moeite
mee dat ik het daar moest laten zien, maar inmiddels heb ik me er bij
neergelegd dat daar mijn kwaliteiten liggen. Ik ga ervoor om
basisspeler te worden en met Feyenoord prijzen te pakken. Deze club
moet daar altijd voor gaan. Ik weet dat er sinds 2002 geen prijs meer
is gewonnen, maar dat schrikt me niet af. Ik wil er juist een rol in
spelen om daar verandering in te brengen. Ik geloof daar in, net als ik
erin geloofde dat AZ de weg omhoog zou vinden. Dat is de laatste jaren
ook uitgekomen.
Ik ben geweldig opgevangen en geniet hier elke dag. De eerste dagen
maakten veel indruk op me. Elke dag trainen naast dat fantastische
stadion, elke dag al die mensen bij het trainingsveld… Ik merk dat ik
bij een grote club terecht ben gekomen en geniet ervan. Het is zaak zo
snel mogelijk te integreren in de groep en club om zo snel mogelijk tot
prestaties te komen. Aan mijn motivatie zal het zeker niet liggen.
Naam: Stein Huysegems
Geboortedatum: 16 juni 1982
Geboorteplaats: Diest, België
Contract tot: Medio 2010
Positie:
Aanvaller. Ik ben gehaald als linksbuiten, maar heb bij AZ en Lierse SK
ook als spits gespeeld. Ik kan op beide plekken uit de voeten.
Opleiding:
Ik heb mijn middelbare school niet afgerond, omdat ik een contract kon
tekenen bij Lierse SK. Ik volgde vanaf dat moment een deeltijdstudie in
metaal. Ik moest één dag in de week naar school en vier dagen werken.
Ik werkte zogenaamd bij het bedrijf van de voorzitter van Lierse, maar
in werkelijkheid was ik alleen maar aan het trainen, haha. Dat heb ik
een jaar gedaan.
Burgerlijke staat: Ik ben op 3 juni 2006 getrouwd met Nathalie.
Kinderen: Geen
Vorige clubs: Blauberg, Lierse SK, AZ en Feyenoord.
Trainers: Walter Meeuws, Regi van Acker, Emilio Ferrera, Co Adriaanse, Louis van Gaal en Erwin Koeman.
Favoriete club: Barcelona
Favoriete stadion: De Kuip. Het stadion is zeldzaam in zijn soort. De sfeer en beleving tijdens wedstrijden bezorgen me kippenvel.
Grootste voorbeeld:
Dat was altijd Ronaldo. Tijdens het WK was er veel kritiek op hem, maar
ondertussen werd hij wel WK-topscorer aller tijden. Dan moet je er toch
iets van kunnen.
Stad: Antwerpen.
Hoogtepunt: De
twee doelpunten die ik als zestienjarige maakte tijdens de Belgische
Super Cup. We speelden met Lierse SK tegen landskampioen Racing Genk.
Ik viel een kwartier voor tijd in en scoorde er twee, waardoor we met
3-1 wonnen. Het hadden er zelfs drie kunnen zijn. Het is een moment
waar ik nog regelmatig met trots aan terugdenk.
Dieptepunt:
De periode die erna volgde. Ik brak razendsnel door, maar daarna kwam
de onvermijdelijke terugval. Ik dacht dat alles vanzelf ging, maar dat
bleek niet zo te zijn. Op die momenten moet je als jonge speler goed
begeleid worden en niet aan je lot worden overgelaten. Het heeft een
jaar lang geduurd, een vervelende periode. Achteraf gezien was het wel
leerzaam.
Vrije tijd: De bioscoop bezoeken, een potje snooker, spelen op de PlayStation en een hapje eten met mijn vrouw.
Tijdschriften: Voetbal International en Sportweek.
Krant: Lees ik niet.
Televisie: Friends, CSI en veel sportprogramma’s.
Muziek: R&B vind ik het leukst, maar ik heb een brede smaak.
Beste film: xXx
Beste CD: Cool Sweat
Beste boek: Ik heb welgeteld twee boeken gelezen in mijn leven. Daarvan vond ik de biografie van Beckham het leukst.
Eten: Spaghetti.
Drank: Appelsap
Beste Eigenschap: Ik ben altijd vrolijk en lach veel.
Slechtste eigenschap: Soms ben ik iets te koppig en heb ik moeite mijn ongelijk toe te geven.