Biografie
Ik ben opgegroeid in de Rotterdam-West, waar ik een hele leuke tijd
heb gehad. Ik was enig kind, maar heb me nooit eenzaam gevoeld. Als er
een vriendje was komen spelen en hij ging weer weg had ik wel altijd
het gevoel: hé, ik ben weer alleen. Maar ik heb niet echts iets gemist,
ik had ook altijd mensen om me heen. Dat is nog steeds zo. Ik eet heel
vaak bij mijn tante Hellen en oom Patrick, die om de hoek wonen. Mijn
tante kookt geweldig, ik kom er ontzettend graag. Zij hebben ook twee
dochters, waar ik gek van ben. Hun namen staan ook op mijn lichaam
getatoeëerd, ik zou echt alles voor ze doen.
Ik was een straatschoffie, altijd bezig met voetbal en kattenkwaad
uithalen. Als ik de straat uitliep, zat ik midden in de stad. Dat was
echt mijn buurtje. Toen ik vijf of zes was, schopte ik met de bal alles
stuk. Een neef van me woonde in dezelfde straat en zei tegen mijn
ouders dat ze me misschien van Neptunus lid konden maken. Ik wilde
helemaal niet, maar mijn moeder bracht me er toch naar toe op een dag
dat er allerlei springkussens waren. Ik vond het geweldig, was meteen
overtuigd. Ik kwam terecht in de F6, maar na twee weken mocht ik al
naar de F2, omdat ik er best wat aanleg voor had. Daar werd ik kampioen
mee en toen mocht ik de kampioenswedstrijd bij F1 meedoen. Ik stond als
klein ventje in de basis en we wonnen die wedstrijd. Een onvergetelijke
ervaring.
Dat jaar daarop ik ging ik naar de E2, waar ik drie maanden speelde.
Toen mocht ik naar E1, waarmee ik kampioen werd. Het ging ontzettend
goed en toen kwam Feyenoord langs. Of ik interesse had? Dan twijfel je
natuurlijk niet.
Ik kwam net als Tim Vincken, die overkwam van TOGB, in de D2
terecht. Van dat elftal is verder Gianni Zuiverloon ook nog in het
eerste van Feyenoord terecht gekomen. Het ging lekker in die tijd. Ik
was linksbuiten en had het erg naar mijn zin. Zo stroomden we door naar
de D1 en vervolgens de C3. Daar heb ik twee jaar gespeeld, aangezien
vanwege de leeftijdsregeling de spelers die in 1986 en 1987 geboren
waren splitsten. De C1 volgde, waarna ik naar de C-stichting ging bij
Henk Fräser, dat ging ook heel lekker.
Vanaf dat moment ging het mis met me. Ik mocht als C-tje mee met de
B-jeugd naar een toernooi in Zwitserland. Daar heb ik me een beetje
misdragen, wat de trainer Marcel Bout niet bepaald wist te waarderen.
Hij wilde me weg hebben bij Feyenoord, net als Albert Stuivenberg. De
toenmalig technisch directeur Rob Baan hield het uiteindelijk bij een
schorsing. Ik mocht alleen nog maar trainen. Dat ik werd aangepakt, was
uiteindelijk wel terecht. Om me heen werd vaak gezegd dat ik een
moeilijke jongen was. Dat werd altijd al gezegd over me, daar was ik
aan gewend. Maar omdat zoveel mensen het zeiden, leek het wel alsof ik
hele erge dingen deed. Dat was ook weer overtrokken. Ik was een
voetballer die al op jonge leeftijd zijn mondje bij zich had, wat niet
altijd werd gewaardeerd. Ik was iets te nadrukkelijk aanwezig in de
groep. Dat kan ik mezelf achteraf aanrekenen. Inmiddels ben ik wat
rustiger, al blijf ik wie ik ben.
Na die schorsing kwam ik in de C-jeugd weer aan spelen toe. Bij de
B-jeugd kwam ik weer terecht bij Bout en was Darryl van de Veer
gehaald. Ik kwam weinig aan spelen toe, maar knokte me nog terug aan
het einde van het seizoen. Omdat er bezuinigd werd bij de
jeugdopleiding moesten de twijfelgevallen weg. Ik was één van de elf
jongens, waarop ik naar Excelsior vertrok.
Daar heb ik twee jaar gespeeld en dat waren hele nuttige jaren. Mijn
trainer Marco van Lochem herkende een linksback in me en het ging erg
goed. Ik kreeg weer het plezier terug dat ik een beetje verloren had.
In mijn tweede seizoen speelde ik met Excelsior op Varkenoord en ik
verbaasde mezelf. Ik speelde de eerste helft als linksback met Tim
Vincken als tegenstander en na rust als linkshalf. Ik schoot in de
laatste minuut nog keihard op de lat. Het werd 2-2, een resultaat waar
Feyenoord mee mazzelde. In die wedstrijd liet ik zien dat ik kwaliteit
had. Mijn hele tweede jaar was ik al goed bezig, maar in die wedstrijd
kwam alles eruit. Feyenoord gaf aan me weer graag te willen hebben,
toen was er bij mij een geweldige drive: oké Royston, laat het nu maar
zien, dacht ik.
Het seizoen 2005/2006 kwam ik in de A1 terecht. De trainer, Henk
Fräser, gaf eerlijk aan dat ik moest vechten voor mijn plaats met
Mohammed Hammouti. Tijdens de Super Cup-wedstrijd begon Fräser met
Hammouti als linksback en viel ik in als rechtsback. Het draaide niet
en de trainer had wel vertrouwen in me dat ik het op die positie zou
kunnen. Ik stond nog maar net in het veld toen ik bij een hoge bal
verkeerd timede, waar meteen een tegendoelpunt uit voortkwam. Ik knokte
me tijdens de wedstrijd wel terug en dat werd opgemerkt. Daarna
speelden we de Otten Cup, het PSV-toernooi. Ik begon als linksback en
speelde redelijk. De tweede wedstrijd speelde ik ook, de derde zat ik
op de bank en die werd met 4-1 verloren. Bij de strijd om de vijfde of
zesde plaats speelden we tegen Ajax. Het ging geweldig, ik scoorde als
linksbuiten drie keer. Daarna ben ik er nooit meer uitgeweest, werd ik
tweede aanvoerder en heb zelfs de band een aantal maal gedragen. Bij
Jong Feyenoord was ik inmiddels ook vaste waarde geworden, wat ik
enkele maanden daarvoor nooit had verwacht. Pas vanaf dat moment kreeg
ik de hoop profvoetballer te worden.
Het ging hard met me. Ik kreeg een contract, won diezelfde dag met
1-5 van Jong Ajax in de Arena en mocht diezelfde week meetrainen met
het eerste. Het was een mooie periode. Ik bleef ook bij de A1 en
speelde ook nog een bekerwedstrijd tegen Ajax waar ik dit maal twee
keer scoorde. Daarna besloot Koeman me definitief naar het eerste te
halen, wat geweldig is. Er zijn eigenlijk geen woorden voor, het was te
mooi om waar te zijn. Toen ik thuiskwam heb ik met mijn ouders een fles
champagne opengetrokken. Voor mijn ouders was het denk ik nog mooier
dan voor mijzelf. Mijn vader zei iets wat ik mijn leven niet meer zal
vergeten. ''Ik denk dat ik vandaag de gelukkigste man van de wereld
ben'', zei hij. Hij had altijd geloof in me gehad. Ik vond het geweldig
om te horen.
Mijn debuut volgde in het Gelredome, tegen Vitesse. Ik schoot als
invaller nog op doel, wat bijna een doelpunt opleverde. Als dat had
gebeurd was ik het van mijn leven niet vergeten, al was het debuut
natuurlijk ook al prachtig. Ik wil nu rustig het seizoen afmaken en er
naar streven elke wedstrijd op de bank te zitten. Ik moet goed opletten
op jongens als Kuyt, Bosschaart, Paauwe, Van Hooijdonk en nog anderen,
waarvan ik alleen door te kijken van kan leren. Ik heb bij de A1 mooie
goals gemaakt, Korneev en Fräser waren tevreden over me en ik heb me
daar bewezen. Daarna volgde mijn plek bij de A-selectie en het zal je
niet verbazen dat ik dit seizoen daarom als mooiste tot dusver beschouw.
Naam: Royston Ricky Drenthe
Geboortedatum: 8 april 1987
Geboorteplaats: Rotterdam
Contract tot: Medio 2009
Positie: Ik kan op alle posities aan de linkerkant uit de voeten.
Opleiding: Op het moment dat ik in 2005 van Excelsior terug ging naar Feyenoord besloot ik te stoppen met school.
Kinderen: Nog niet.
Vorige clubs: Neptunus en tijdens mijn Feyenoord-periode een kort uitstapje naar Excelsior.
Trainers:
Albert Stuivenberg, Patrick van Leeuwen, Rob Kurvers, Jeffrey Oost,
Marcel Bout, Marco van Lochem, Frank den Oudsten, Henk Fräser, Henk
Duut en Erwin Koeman.
Favoriete club: Feyenoord en internationaal gezien Barcelona.
Favoriete stadion: De Kuip
Grootste voorbeeld: In de defensie Jaap Stam, op het middenveld Edgar Davids en in de voorhoede Ronaldinho.
Stad: Rotterdam, daar voel ik me het lekkerste.
Hoogtepunt: Mijn debuut in het eerste tegen Vitesse.
Dieptepunt:
Het diepe dal in de B-tjes toen ik geen zin meer had in voetbal en
bankzitter werd. Daarop vertrok ik naar Excelsior, wat uiteindelijk
goed uitpakte.
Vrije tijd: Bioscoop, bowlen met vrienden, op de PlayStation, tennis, tafeltennis, autorijden: ik doe van alles en vind heel veel leuk.
Tijdschriften: We hebben thuis geen abonnement en ik lees zelden een tijdschrift.
Krant: Als er een krant ligt, wil ik er wel eens in kijken.
Televisie: Ik kijk naar veel sport, ga regelmatig zitten voor een goede film en vind reallive-programma's interessant.
Muziek: Mellow, reggae en R&B. De rapgroep Opgezwolle vind ik net als Tim Vincken erg leuk.
Beste film: Ik heb veel goede films gezien, maar zou geen favoriet kunnen noemen.
Beste CD: De nieuwste cd van Opgezwolle.
Beste boek: Ik lees geen boeken..
Eten:
De Surinaamse pot. Ik eet graag bij mijn tante Hellen, die om de hoek
woont. Wat ze ook maakt, het is altijd lekker. Het is een gewoonte om
daar op bezoek te gaan, regelmatig hoeft mijn moeder niet te koken. Het
is daar altijd erg gezellig.
Drank: Ik ben niet zo'n prikdrinker. IJsthee vind ik erg lekker.
Beste Eigenschap: Ik ben wie ik ben en laat niet over me heen lopen.
Slechtste eigenschap:
Meestal wil ik het laatste woord hebben. Als ik het er niet mee eens
ben, wil ik het meteen zeggen. Soms kan je beter je mond houden en er
later op terugkomen. Daar moet ik ook ouder in worden.
Zijn debuut in het profvoetbal maakte Drenthe als linksback op 15 januari 2006 in de met 1-0 gewonnen wedstrijd bij Vitesse. Hij viel in de 76e minuut in voor Diego Biseswar. Twee weken later in de met 4-0 gewonnen uitwedstrijd tegen Heracles Almelo mocht hij in de 83e minuut invallen voor Nicky Hofs.
Op 31 januari 2006 werd bekend dat zowel Drenthe als Biseswar definitief zouden worden gepromoveerd naar de A-selectie van Feyenoord. Ondanks een niet al te best seizoen in 2006/2007 voor de Rotterdamse club, weet de jonge linksback door zijn hartstocht en wilskracht toch in de smaak te vallen bij Het Legioen. Zo behoedde Drenthe, dankzij zijn keiharde werk, het wisselvallige Feyenoord van gezichtsverlies tegen de koploper PSV. Gesloopt werd hij voor het eindsignaal vervangen, liggend op de brancard incasseerde Royston het klaterende applaus van de supporters. Tijdens de match Feyenoord - FC Utrecht vermaakte Drenthe het publiek met een fenomenale beweging, die vergelijkbaar was met die van Ronaldinho.
Aan het begin van het seizoen 2007/2008 stond hij in belangstelling van maar liefst 15 clubs. Onder die 15 clubs zaten o.a. Chelsea, Tottenham Hotspur en Real Madrid, waar hij de opvolger zou moeten worden van Roberto Carlos.
Op 6 augustus 2007 komt het persbericht naar buiten dat Drenthe besluit een arbitragezaak aan te spannen tegen Feyenoord, om zo zijn transfer naar Real Madrid te bewerkstelligen. Op 9 augustus 2007 wordt uiteindelijk toch nog een akkoord bereikt tussen Real Madrid en Feyenoord, Drenthe zal voor een bedrag van circa 13 miljoen euro naar Real Madrid gaan. Real Madrid ziet in Drenthe een versterking voor de gehele linkerflank.
Real Madrid
Op 15 augustus maakt Royston Drenthe zijn debuut bij de koninklijke, in de oefenwedstrijd tegen Real Betis staat Royston in de basis en speelt de hele wedstrijd mee die trouwens verloren ging met 0-1. Royston speelt die wedstrijd met nummer 15 en mede-debutant Wesley Sneijder met nummer 23, het oude nummer van David Beckham die zijn carrière vervolgde in de Major League Soccer bij de Los Angeles Galaxy.
Zondag 18 augustus maakte Royston in de 24e minuut zijn eerste doelpunt voor Madrid tegen Sevilla. Ondanks het doelpunt van Royston Drenthe heeft Real Madrid niet de Spaanse Super Cup kunnen bezorgen. Real beëindigde het duel met tien man nadat Pepe in de laatste minuut met twee keer geel van het veld werd gestuurd en verloor de wedstrijd met 3-5. Na een geweldige start, lijkt het erop dat Drenthe steeds minder speeltijd krijgt. Hoewel Drenthe voor de lange termijn is gehaald, was de Italiaanse club ACF Fiorentina in de winter van 2007 bereidt de speler voor 10 miljoen euro te contracteren. Real Madrid en Drenthe zagen dit echter niet zitten.
Echter eind januari en begin februari krijgt Royston langzaam weer wat meer speelminuten. 10 februari 2008 mocht hij al na 15 minuten invallen voor Robinho. Hij speelde een goede wedstrijd. Real Madrid zegevierde met maar liefst 7-0, mede door 1 goal en 1 assist van Royston Drenthe.