Biografie
Ik ben geboren in Dordrecht en dat
is meteen ook het enige dat ik met die stad heb. Ik ben opgegroeid in
Alblasserdam, waar ik heb gewoond tot mijn transfer naar FC Groningen
in 2004 rond kwam. Ik heb een jonger zusje, Joyce. We zijn opgegroeid
in een leuke buurt. Er waren veel gezinnen met kinderen van mijn
leeftijd en dan ook nog eens veel jongens. We woonden aan de buitenkant
van Alblasserdam en er lag in het polderlandschap ook een
voetbalveldje. Dat was ideaal, want het betekende automatisch dat we er
elke dag met de bal waren te vinden. Als we met weinigen waren, gingen
we naar het pleintje. Maar dat kwam niet vaak voor, want er waren bijna
standaard meer dan tien jongens te vinden. Dan gingen we naar het
veldje, dat langzamerhand tot een begrip uitgroeide in de omgeving.
Iedereen trok er op een gegeven moment naar toe, om te voetballen maar
ook om te kijken. Er stonden veel ouders langs de kant. Het was een erg
leuke periode.
Mijn enige doel was om profvoetballer te worden. Dat ik op mijn
negende al bij Feyenoord terecht kwam, maakte die droom alleen maar
groter. Ik speelde vanaf mijn zesde bij Alblasserdam, de club waar mijn
vader en oom in het eerste speelden en mijn opa in het bestuur zat en
teammanager was bij het eerste. Vanaf een jaar op twee was ik dagelijks
op de club te vinden, ik rolde er zo automatisch in. Wij speelden een
keer tegen Strijen en daar speelde een zoontje van Geert Meijer, die
toen assistent-trainer was van Feyenoord. Hij vond me wel een leuk
spelertje. Op basis van die wedstrijd mocht ik een stage afwerken bij
Feyenoord en dat ging zo goed dat ik mocht blijven.
Ik heb uiteindelijk tien jaar rondgelopen op Varkenoord. Mijn
mooiste herinneringen bij de jeugd zijn de voorwedstrijden die we in De
Kuip mochten spelen. Ik heb dat een keer of zeven mogen doen. Bij de
tweede helft zat het stadion al nagenoeg vol. Na de wedstrijd mochten
we dan een ererondje lopen en scandeerden al die tienduizenden fans
‘kampioenen’. Onbeschrijflijk, ik kan moeilijk onder woorden brengen
hoeveel indruk dat maakt op een jong ventje.
Op Varkenoord verliep het allemaal prima, ik doorstroomde de gehele
opleiding zonder grote moeite. Vooral in de A-jeugd was het een
geweldige tijd. Het eerste jaar in Sportclub A1 werden we net geen
kampioen. Ik speelde een half jaar lang bij de A1 van Feyenoord en op
zondag bij de Sportclub amateurs. Voor mijn ontwikkeling was dat een
goede zaak. Op zaterdag moest ik vol aan de bak en op zondag moest ik
dat opnieuw als zestienjarige in de hoofdklasse amateurs. Het jaar
onder Cor Adriaanse was super, ik heb zoveel plezier teruggevonden in
het voetbal door hem. Ik was dat een beetje kwijt. Ik had het wel leuk,
maar pas door Adriaanse kwam ik elke dag weer met veel drive en met een
glimlach naar de training. Zijn manier van werken sprak me erg aan. Dat
heeft de basis gelegd voor de twee succesvolle jaren bij de A1 die
volgden. We werden onder Henk van Stee twee keer kampioen en wonnen
alle Europese toernooien die we speelden. Ik scoorde veel, was
aanvoerder en mocht zo nu en dan een keer meetrainen bij het eerste. Ik
mocht af en toe mee naar wedstrijden van het eerste tegen amateurclubs.
Ik was zeventien of achttien jaar en zat met Bosvelt, Van Hooijdonk en
Van Wonderen in de bus. Voor hen zat ik zondag op de tribune en een
paar dagen later stond ik opeens met ze op het trainingsveld. Ik keek
mijn ogen uit.
Op dat moment had ik de keuze al gemaakt me volledig op het voetbal
te richten. Toen ik een jaar of zestien was, speelde ik in de A1. Ik
zat dicht tegen betaald voetbal aan, maar was er tegelijkertijd ver
vandaan. Het werd moeilijk om school en voetbal te combineren, want we
trainden zes of zeven keer per week. Ik ging ’s ochtends om half zes de
deur uit en kwam ’s avonds om acht uur binnen en moest dan nog
huiswerk maken. Dat ging niet, ik verwaarloosde op die manier school en
voetbal. Toen heb ik gekozen om alles op voetbal te gooien. Ik had
zoiets van: als het niet lukt, heb ik het tenminste geprobeerd. Mijn
ouders hebben me gestimuleerd, maar wezen me wel op de gevaren van een
blessure of dat ik het niet niveau niet zou aankunnen. Ik wilde mezelf
achteraf niet het verwijt kunnen maken dat ik niet het maximale uit
mijn voetbalkwaliteiten heb proberen te halen. Liever dat ik zou zeggen
dat ik het voetballend niet had gered maar er wel alles aan had gedaan,
dan andersom. In dat opzicht was het een eenvoudige keuze.
Ik besefte dat ik niet klaar
was voor een basisplaats in Feyenoord 1. Ik was rechtsback en op die
plek stond Emerton, die was vele malen verder. Ik hoopte te profiteren
van de samenwerking met Excelsior en daar te gaan spelen, maar
Feyenoord wilde dat ik naar het tweede ging. Uiteindelijk vertrok ik na
een half jaar alsnog naar Excelsior. Na een aantal wedstrijden kreeg ik
een basisplaats en het ging geweldig. Via de nacompetitie promoveerden
we naar de Eredivisie.
Het seizoen werd geen succes, want we degradeerden meteen terug. Het
eerste half jaar was hartstikke leuk, want we stonden zo rond de
negende plaats. Na de winterstop kwam de klad erin, maar het was een
heel goed leerjaar. In de eerste divisie werd Henk van Stee trainer. Er
was nog even sprake van dat ik naar Sparta zou gaan, omdat Van Stee
daar misschien heen ging. Maar toen hij naar Excelsior vertrok, was het
snel beklonken dat ik bleef. Ik heb een speciale band met hem door die
twee fantastische jaren in de A1. Ik heb geen spijt gehad van dat jaar,
zowel persoonlijk als in teamverband. Smetje was dat we het
kampioenschap op de laatste dag verspeelden en ook in de nacompetitie
tekort kwamen. Voor mij is dat achteraf gezien misschien wel goed
geweest, want ik denk dat ik bij promotie was gebleven. Nu besloot ik
-mede door de interesse van Vitesse, Roda JC en FC Groningen- dat het
tijd was te vertrekken. Feyenoord wilde ook mijn contract verlengen,
maar de manier waarop dat ging sprak mij niet aan. Mark Wotte was hier
toen nog technisch directeur. Hij deed me hetzelfde voorstel als wat ik
al had. Ik hoefde helemaal geen wereldsalaris te verdienen, maar had
graag willen terugzien dat ik een stap vooruit had gezet. Hij voerde
toen aan dat ik had gefaald in competitie en nacompetitie en toch eisen
durfde te stellen. Ik heb de fax nog thuis liggen. Het was klinkklare
onzin. Dat we het als team net niet haalden, had in mijn ogen niks te
maken met de ontwikkeling die ik had doorgemaakt. Voor mij hoefde het
op die manier niet meer, ik besloot te vertrekken.
FC Groningen gaf me het beste gevoel. Op televisie had ik vaak de
beelden gezien waarbij de supporters in het Oosterpark in de hekken
hingen. Dat sprak me aan, ik hou van dat volkse karakter. Het is een
fantastische keuze geweest, want het waren twee succesvolle jaren.
Vanaf dag één hebben de supporters me gesteund. Het seizoen 2005/2006
was weergaloos met als beloning dat we ons plaatsten voor de UEFA Cup.
Toen ik net binnenkwam, zei ik in een interview dat ik naar Groningen
kwam voor Europees voetbal. Iedereen lachte me uit, Martin Drent vroeg
zelfs of ik gestoord was. Dat viel achteraf dus wel mee, haha.
Bij Groningen ben ik middenvelder geworden. Ik zou rechtsback spelen
en Elshot rechtermiddenvelder. Dat liep niet in het begin en door een
aantal blessures kwam ik op het middenveld te spelen. Dat begon te
lopen en de trainer heeft het niet meer veranderd. Het eerste jaar was
ik alleen maar verdedigende middenvelder, maar het seizoen erop was ik
alleen rechtshalf. Mijn kwaliteiten werden zo optimaal benut en dat was
wel terug te zien. Het leverde me uiteindelijk de transfer op naar
Feyenoord.
Ik heb nooit onder stoelen
of banken geschoven dat Feyenoord mijn favoriete club is. Ik zei bij
Groningen altijd dat ik het geweldig naar mijn zin had, maar dat als
Feyenoord kwam ik niet zou hoeven nadenken. Feyenoord heeft nooit
gezegd dat ze me eventueel terug zouden halen. Ik had ook niet het idee
dat ik nog terug zou komen. Ik sprak als supporter van Feyenoord, niet
als voetballer. Ik had het schijnheilig gevonden om te zeggen dat
Groningen alles voor me was. Ik gaf alles tijdens trainingen en
wedstrijden en zo hoort het, maar ik had niet de band met de club die
de supporters hebben. Die band heb ik met Feyenoord.
Vanuit het niets gebeurde waar ik alleen maar van kon dromen. Op 30
augustus stond Feyenoord op de stoep en kwam de transfer rond. Ik kreeg
de kans te laten zien of ik goed genoeg was voor mijn club. Feyenoord
is zo’n fantastische club. Als het nou goed of slecht gaat, de
supporters zijn er altijd en overal. Mij doet dat veel. Ik ken veel
mensen die met de club opstaan en ermee naar bed gaan. Ik heb zelf tien
jaar lang in het stadion gezeten en snap wat de club met iemand kan
doen. Ik heb zelf meegemaakt dat Feyenoord met 7-2 verloor van PSV. De
dag erna moest ik naar school en iedereen was er natuurlijk voor Ajax,
dat toen zo succesvol was. Ik wist wat me te wachten stond en wilde
niet naar school. Dat heb ik zo vaak gehad, ik weet heel goed hoe
resultaten van Feyenoord doorwerken in het alledaagse leven. Deze club
betekent zoveel voor mensen.
Mijn speltype is gebaseerd op het aanjagen, de tegenstander opjagen
en het publiek erachter krijgen. Als het voetballend niet lukt, dan
maar met z’n allen het gras opvreten. Je kan niet elke wedstrijd goed
voetballen, maar bij de supporters van Feyenoord mag je ook fouten
maken. Als je er maar voor gaat met alles wat je in je hebt. Dat is de
basis, dat hoeft eigenlijk niet gezegd te worden. Het kan een club ook
ver brengen, kijk naar FC Groningen in het seizoen 2005/206. De
selectie liep echt niet over van kwaliteit. Maar het was een team, waar
spelers elkaar verrot scholden als het nodig was en dat ook
geaccepteerd werd. Daarna was het meteen weer over. We gunden elkaar
alles. Dat was de kracht en we haalden er Europees voetbal mee. Met
onverzettelijkheid en een beetje geluk kunnen we ver komen, dat
moet bij iedereen doordringen. Er komt meer bij kijken dan voetbal
alleen. Iedereen moet zich daar bewust van zijn.