Biografie
Ik ben begonnen bij Sportclub Doesburg.
Acht was ik toen. Ik was gek van voetballen. Een andere sport telde
niet. Tot m�n zestiende, zeventiende voetbalde ik elke minuut die ik
vrij was. Bij ons in de buurt had je een speeltuin. Daar kwam altijd de
hele buurt bij elkaar. Er werd elke dag gevoetbald. Ik deed altijd met
de
oudere kinderen mee. Op school ook. Elke pauze was het voetballen
geblazen. Zesdeklassers tegen elkaar. Ik was ��n van de weinigen die
als kleinere mocht meedoen. Vond ik wel grappig. Voetballen was
tenslotte het enige dat ik leuk vond. Of beter: het enige waar ik alles
voor over had. Toch liep ik totaal niet rond met het idee dat ik later
profvoetballer wilde worden.�
�In ging altijd bij het eerste kijken van Doesburg. Het eerste halen,
dat was mijn ideaal. Meer niet. Wat betaald voetbal betreft, waren
De Graafschap en Vitesse redelijk dichtbij. Kwartiertje rijden, dan was
je er. Maar zelf bij ��n van die twee clubs terecht komen? Nee,
absoluut niet. Dat zat niet in m�n hoofd.�
�Op m�n zeventiende debuteerde ik in het eerste van Doesburg. Op zich
een redelijke leeftijd. En plotseling was er een uitnodiging van De
Graafschap. Of ik een paar proeftrainingen wilde maken. Ik ben er twee
keer geweest. Daarna volgde een gesprek. Of ik nog een derde keer wilde
komen. Maar daar had ik helemaal geen zin in. Ik liep toch al rond met
het gevoel dat ik door De Graafschap een beetje aan m�n lot werd
overgelaten.�
�In de tussentijd zat er een jongen bij mij in de klas die bij Go Ahead
Eagles speelde. Die had zijn vader ingelicht over mijn belevenissen in
Doetinchem. Die man is een keer komen kijken bij Doesburg. Daarna heeft
hij contact gezocht met de toenmalige trainer van de Eagles, Henk ten
Cate.
Er loopt een aardige voetballer rond bij Doesburg, had-ie gezegd. Vrij
kort daarna werd ik door Go Ahead uitgenodigd voor een testwedstrijd.
Het jaar daarop mocht ik als amateur bij het tweede van komen spelen.
Geen geld, alleen reiskostenvergoeding. Dat heb ik gedaan.�
Ik zat in Doetinchem op de HAVO.
Maar de verbinding van Doetinchem naar Deventer was dramatisch. Eerst
met de bus naar Dieren, daar wachten op de trein naar Deventer. Daar
moest ik dan rennen om op tijd te zijn voor de training. Als ik het
veld opstapte, waren ze meestal al met de warming-up bezig.�
�Op m�n twintigste was ik klaar met school. Daarna ging ik in dienst.
Ik wilde niet, maar ik moest. Ik was gelegerd in Venlo. Bij Go Ahead
speelde ik inmiddels in het eerste. Eerst een poosje in het tweede
meegedaan, maar aan het eind van het seizoen maakte ik in de
nacompetitie m�n debuut in het eerste. Tegen Excelsior zat ik in
Rotterdam eerst nog op de bank, maar in de daaropvolgende
thuiswedstrijd tegen Heerenveen viel ik in de rust in. Het seizoen
erna, 1989-1990, speelde ik bijna alles.�
�In mijn begintijd bij Go Ahead speelde ik als verdedigende
middenvelder.
Ballen afpakken, dat was mijn taak. Later ben ik naar de rechterkant
verhuisd. In het tweede speelden we altijd met z�n drie�n op de
zijkant:
Dennis Hulshoff, Marco Heering en ik. Alle drie met haar tot over de
schouders en alle drie dezelfde leeftijd. Ook naast het voetballen
trokken we veel met elkaar op. Was altijd lachen. Iedereen sprak over
de drie aan de rechterkant.
Kwik, Kwek en Kwak werden we genoemd. Ik was de middelste.�
�Uiteindelijk heb ik zes jaar bij Go Ahead Eagles gespeeld. Daarna voor
drie jaar naar FC Twente.
Hoewel ik bij Eagles wel in de gaten had, dat ik inmiddels was
uitgegroeid tot ��n van de betere spelers, had ik niet echt op een
vertrek gerekend. Ik had wel een transferlimiet in m�n contract laten
opnemen, maar die was met 850.000 gulden behoorlijk hoog voor die tijd.
Dan moet je toch altijd maar afwachten of een subtopper of een topper
dat bedrag wil betalen. Feyenoord schijnt in die tijd ook al naar me
ge�nformeerd te hebben, maar het werd dus Twente.�
�De eerste maanden in Enschede heb ik als heel zwaar ervaren. In de
voorbereiding viel tijdens het eten wel eens spontaan in slaap, zo moe
was ik. Met Go Ahead speelde ik vier jaar eerste divisie en twee jaar
eredivisie. Het niveau kende ik dus een beetje. Ik had er heus wel
rekening mee gehouden dat Twente een stap hogerop was, maar alles bij
elkaar had ik de boel toch onderschat. De trainingsintensiteit
en het hoge tempo viel me vies tegen. Ze zeggen wel eens: de
sinaasappel werd flink uitgewrongen, maar ik voelde me meer een kleine
mandarijn; ik was z� leeg. Met uitzondering van schorsingen en
blessures heb ik in m�n Twentse periode toch bijna alles gespeeld. In
drie jaar Enschede scoorde ik drie keer zeven doelpunten. Stabiele
periode dus. Wat als enige wel jammer is van die tijd, is dat ik met
Twente maar twee internationale wedstrijden speelde. Dat gemis is bij Feyenoord inmiddels goedgemaakt�.
Toen ik van de interesse van Feyenoord hoorde, hoefde ik niet echt
lang na te denken. Er waren ook nog andere clubs in me ge�nteresseerd,
maar ik wilde graag naar Rotterdam. Feyenoord was voor mijn gevoel de
club die het beste bij me paste.�
�Het begin viel wel tegen. De voorbereiding ging behoorlijk, maar Arie
Haan gaf me niet bepaald het idee dat ik was gehaald om in het elftal
te
staan. Haan ging liever door met het middenveld van het jaar daarvoor
toen Feyenoord � samen met Twente - heel lang meedeed om de titel. Ik
had daardoor een beetje het gevoel het vijfde wiel aan de wagen te
zijn. Ik had dat niet verwacht omdat Feyenoord al heel vroeg in het
seizoen interesse toonde. Mijn idee daardoor was, dat ze me graag wilde
hebben. Ja, dat was een flinke teleurstelling.�
�Door blessures en schorsingen kwam ik toch aan m�n
wedstrijden toe. Maar er zijn momenten geweest, dat ik heb gedacht: wat
doe ik hier? Terwijl ik later van anderen hoorde dat Haan het wel
degelijk in mij zag zitten. Een goed gesprek wil in zulke situaties nog
wel eens verhelderend werken. Maar �k zat daar niet op de wachten en de
trainer kennelijk ook niet. Het seizoen verliep rommelig en moeizaam.
De 5-1 nederlaag in de Champions League tegen Juventus, de
trainerswissels, Geert Meijer die overnam en later de komst van
Beenhakker�
Ik had meer van het seizoen verwacht. Achteraf kun je zeggen dat we het
gezien de rommelige periode die Feyenoord doormaakte en gezien de
samenstelling van de poule met Juventus en Manchester United nog niet
eens zo slecht heeft gedaan. Maar je van het was het zeker niet.�
�Het tweede jaar was het kampioensjaar. Een mooi jaar, al vond ik, dat ik zelf niet best uit de verf kwam. Maar het team draaide
en daar was ik een onderdeel van. Dan neem je het mindere gevoel dat je
over je eigen prestaties hebt voor lief. En een kampioenschap is toch
een prijs die houvast biedt, die aanzien heeft en geeft. Er stond een
heel degelijk elftal dat makkelijk scoorde. Een 3-1 achterstand zei ons
niets. We hadden altijd het gevoel dat we de pot toch nog konden
winnen.�
�Het derde jaar was voor mijzelf een goed seizoen.
Mijn selectie voor het Nederlands elftal bevestigt dat. Inmiddels
speelde ik elf of twaalf interlands. Het precieze aantal weet ik niet
eens. Bij Twente werd ik ook al eens in verband gebracht met Oranje,
maar het kwam er nooit van. Als je dan bij Feyenoord speelt, weet je
dat de kans daarop weer wat groter is.�
�Tijdens EURO 2000 speelde ik meer wedstrijden dan
menigeen en ikzelf had gedacht. Het is - samen met het kampioenschap
van Feyenoord - in sportief opzicht ��n van de mooiste ervaringen die
ik tot nu toe heb meegemaakt.�
�Tja, en dan dit seizoen. Ik vond ons dit seizoen sterker dan in het
kampioensjaar van twee jaar terug. Ik had hoge verwachtingen. Rond
Stuttgart even een dipje, maar daarna de zaak weer kleurig opgepakt,
met de 3-1 tegen Ajax als bewijs. Daarna ging het vooral door de vele
blessures mis. Als je dat aantal vergelijkt met het aantal blessures
van twee seizoenen geleden kun je niet anders dan concluderen dat een
fit en goed op elkaar ingespeeld elftal al een lichte voorsprong heeft
op de
concurrentie. Dat zie je nu weer aan PSV.
Woonplaats: Barendrecht /Engeland
Opleiding: MAVO + HAVO
Partner: Monique
Vroegere clubs (jeugd): SC Doesburg
Trainers: Ten Cate / Korbach/ Verslijen/ Ten Donkelaar/ Meyer/ Haan/ Beenhakker /Van Marwijk
Favoriete positie in t veld: Middenveld rechts
Favoriete club buitenland: Niet echt een favoriete maar de grote clubs met historie....etc
Favoriete stadion en waarom: KUIP......niet zo moeilijk!!!
Jeugdidool: Lerby oa.
Hoogtepunt: Het winnen van de UEFA Cup in 2002
Dieptepunt: 2-3 GA Eagles-NAC (nacompetie...89-90)
Tijdschriften: Freeway,Revu,Bigtwin,Panorama.....bv.
Krant: RD en AD en op t stadion lees ik de Telegraaf.
Laatst gelezen boek: GIPH van Ronald Giphart
Televisie: Friends,Paul de Leeuw zijn wel favoriet
Eten: Vlees mag niet ontbreken.
Drank: Bier, water, ijsthee
Muziek: Pearl Jam/LIVE/ Bon Jovi/Metallica oa.
Laatst gekochte cd: V van Live
BSF: Dat is een naam die we verzonnen hebben voor een groepie vrienden.
Rotterdam, Deventer, Doesburg of Enschede: Klotevraag...het zijn steden die mij veel betekenen....
En tot slot: Wie is nou de club van Rotterdam?: Feyenoord natuurlijk !!!
