Feyenoord – GVAV

De Groningers speelden voor rust fantastisch voetbal en beukten als een
orkaan op de zo sterk geachte Rotterdamse veste. Met succes, want de
veste zou bezwijken. De onhoudbare snelheidsmaniakken uit het hoge
noorden bleven maar op het doel van de arme Pieters Graafland
afstormen. Tot verbijstering van het Legioen gingen de Rotterdammers
bij een 1-4 stand rusten. Een striemend fluitconcert viel de
ontredderde spelers ten deel. ?Het fluitconcert waarmee we het veld
afgingen, was keihard?, zegt Reinier ?Beertje? Kreijermaat, die later
een beslissende inbreng had. ?En terecht, want het leek nergens naar.
In de rust zaten we elkaar maar aan te kijken, niemand kon het geloven.
Gerard Kerkum, onze aanvoerder, nam toen het woord. Hij liet duidelijk
zijn ongenoegen blijken en gaf iedereen het gevoel dat het nog niet
over was. We namen ons voor er nog voor te gaan werken.?



En hoe,
want de zo superieure Groningers stonden in de tweede helft na tien
minuten met knikkende knie?n in het veld. De stand was inmiddels 4-4
geworden. Zelden werd een doelpunt, de gelijkmaker in dit geval, zo
lang en daverend toegejuicht. Het stadion werd bijna afgebroken,
herinnert doelpuntenmaker Kreijermaat. ?Niemand geloofde erin en dat
het toch gebeurde zorgde voor zo?n emotie. Het vertrouwen kwam al terug
toen de 2-4 en 3-4 werden gemaakt, maar toen de 4-4 erin ging kwam er
zoveel los. Prachtig om mee te maken. Dat ik die treffer, en later ook
de 5-4 verzorgde, zegt me niet zoveel, want alle goals waren
belangrijk. Deze wedstrijd is heel veel mensen bijgebleven. Nog steeds
zijn er oudere mensen die het er over hebben.?



Kreijermaat weet
het ruim veertig jaar na dato allemaal nog te herinneren. Hij spreekt
over een van de wonderlijkste wedstrijden uit zijn rijke loopbaan.
Kreijermaat.: ?Ik heb het duel niet alleen om de uitslag onthouden,
maar ook om andere redenen. Om Piet Fransen bijvoorbeeld, die toen bij
Groningen speelde, maar daarvoor bij Feyenoord, had het helemaal naar
zijn zin in de eerste helft. In de tweede helft liep hij bijna te
janken, niets lukte hem en je hoorde hem voortdurend klagen. Prachtig
om aan terug te denken. Het zijn rijke herinneringen. Deze wedstrijd
vergeet ik nooit meer.?