Biografie
Piet Brandes, die om niet meer te achterhalen redenen soms Joep, dan
weer Joek werd genoemd, kwam op 15 maart 1946 naar Feyenoord. Daarvoor
voetbalde hij voor DUNO, VUC en 't Gooi.
Van beroep was de uit Den Haag
afkomstige Brandes kantoorbediende. Brandes speelde op de
middenvoorplaats en was bekend om zijn 'achteroverhalen'. Voor het
arbitrale trio en voor de tegenstander was Brandes niet altijd één van
de makkelijksten. Hij werd vanaf 1947 regelmatig opgesteld in het
Rotterdams Elftal.
In 1949 speelde hij drie keer in het Nederlands
Elftal. Bij zijn debuut op 13 maart 1949 tegen België maakte hij één
van de drie Nederlandse doelpunten.
De eindstand was 3-3. Op 23 april 1949 speelde Nederland tegen
Frankrijk (4-1 winst) en zijn laatste wedstrijd was tegen Denemarken in
Kopenhagen (eindstand 1-2) op 12 juni 1949.
Veel Nederlandse profvoetballers vertrokken destijds naar het
buitenland,
ook Brandes. Op 1 november 1950 vertrok hij naar de Franse profclub
Nîmes. Sportjournalist Jan Cottaar schreef in 1954 over de trek naar
Frankrijk: 'Steenbergen, Brandes, Stoffelen, Bouman, om er maar een
paaar te noemen, hebben er stellig niet gevonden wat zij hadden verwacht.
De vreemde omgeving, de andere gebruiken, het ongewone voedsel, de voor
velen aanvankelijk onbegrepen taal, brengen allerlei moeilijkheden
mede, welke uiteraard ook op de prestaties van invloed kunnen zijn.'