Biografie
Het duurt relatief lang voordat Wim van Zinnen in het betaalde voetbal
terecht komt. Van zijn zesde tot zijn 21e speelt hij bij DHC in Delft.
Niet dat er geen belangstelling is. Op zijn negentiende kan hij naar
NAC en FC Den Haag, maar zijn trainer Guus Haak vindt het verstandiger
dat Van Zinnen nog even afwacht. 'Hij kreeg gelijk, want twee jaar
later zat ik bij Feyenoord.' Trainer Clemens Westerhof haalt hem van
het C-team naar het eerste, waar hij een aantal keer mag invallen.
Na een tip van Jan van Deinsen haalt Leen Looyen de Delftenaar naar
NEC. Hij verovert meteen een basisplaats en wordt meestal als
middenvelder opgesteld. Van Zinnen moet het niet hebben van zijn
techniek, maar dwingt respect af door zijn instelling, inzet en
mentaliteit. Door zijn onbeholpen motoriek oogt zijn spel wat
merkwaardig, maar hij is zeer effectief en schroomt er niet voor hard
in te grijpen. Het Nijmeegse publiek ziet hem graag bikkelen.
Na het behalen van de bekerfinale in 1983 maken NEC en Van Zinnen zich
op voor het Europacupavontuur. In een oefenwedstrijd tegen FC Volendam,
begin augustus van dat jaar, breekt hij echter zijn scheen- en
kuitbeen. 'Ze hoorden het bot tot op de tribune kraken.' Die blessure
houdt hem tot april 1985 aan de kant. Hij speelt in het daarop volgende
seizoen nog een flink aantal wedstrijden in de eredivisie, maar komt
nooit meer terug op zijn oude niveau en keert in 1986 terug naar de
amateurs van DHC.