Biografie
Joop van Daele begon bij Overmaas. Na één jaar, op zijn dertiende, ging
hij naar Feyenoord, waar hij zich zelf aanmeldde.
Op 20 november 1964 tekende Van Daele zijn eerste jeugdcontract. Pas op
zijn 23ste kwam hij, na enige jaren in het tweede elftal, bij de
A-selectie. Joop was altijd spits, tot hij door het uitvallen van een
verdediger achterin belandde. Dat deed hij goed, modern vóór zijn
verdediging, en dat beviel trainer Willy Klement.
In het seizoen 1969/70
werd Van Daele door Ernst Happel bij het eerste elftal gehaald. In 1974
zat hij samen met medeverdedigers Wim Rijsbergen en Harry Vos bij de
voorlopige selectie van het Nederlands Elftal voor het
Wereldkampioenschap in Duitsland. Eén van hen drieën moest afvallen,
het werd Joop, volgens hem op voorspraak van Johan Cruijff.
Van Daele stond dertien jaar onder contract bij Feyenoord. Na Feyenoord
is hij nog zes maanden uitgeleend aan Go Ahead dat werd getraind door
Leo Beenhakker. In 1977 stapte hij over naar Fortuna Sittard en in 1980
naar Excelsior waar hij ook jeugdtrainer werd. Na assistentschappen bij
Hans Dorjee en
Rob Jacobs werd hij hoofdtrainer op Woudestein.
Zijn bijzondere plaats in de voetbalgeschiedenis dankt Van Daele aan zijn doelpunt in de tweede wedstrijd van de strijd om de Wereldbeker. Nadat de wedstrijd in Buenos Aires in 2-2 was geëindigd, maakte Van Daele (invaller voor Coen Moulijn) in Rotterdam met een hard en laag schot het beslissende doelpunt voor Feyenoord (1-0). Tijdens de vreugdedans daarna werd zijn ziekenfondsbril afgerukt door de Argentijn Oscar Malbernat. Die gaf hem aan zijn ploeggenoot Carlos Pachame, die hem op de grond platstampte.
Tegen het tijdschrift Hard Gras zei Pachame in 2005 over Van Daele: "Die kerel zette zijn bril op als ze in de aanval waren en weer af als ze gingen verdedigen. Maar het was duidelijk tegen de regels, dus een van ons pakte hem zijn bril af en toen ging die stuk."
En zijn medespeler Juan Ramon Verön: "Zijn bril viel af. Misschien stapte een van ons er per ongeluk op."
Het brilletje van Van Daele werd het symbool van de wedstrijd, en bezongen in liedjes van Luc Lutz (op tekst van Toon Hermans) en Johnny Hoes.
